+48.523242010

PL | EN

Rodzaje i właściwości tektury.


Tektura falista otrzymywana jest z kilku warstw papieru – sklejanego naprzemiennie płaskiego i pofalowanego. W zależności od liczby warstw papieru rozróżniamy:

Warstwy płaskie mogą mieć kolor naturalny czyli szary oraz biały. Z uwagi na pokrycie rozróżniamy tektury:

Warstwy pofalowane oznaczane są literkami i charakteryzują się różną wysokością fali, współczynnikiem pofalowania oraz podziałką. Występują najczęściej w kolorze szarym, rzadziej białym.

Wysokość fali (A) to odległość od podstawy fali do jej wierzchołka.

Współczynnik pofalowania to stosunek długości papieru przed pofalowaniem do długości pofalowanej wstęgi.

Podziałka (B) to odległość pomiędzy najbliższymi grzbietami fal przylegających do tej samej warstwy płaskiej.

budowa tektury

Najczęściej spotykane fale to: E, B, C, rzadziej: D, K, A, F, G, N, O.

Wysokości fal oraz współczynniki pofalowania prezentuje poniższa tabela:

tektura falista - tabela

Tektura 2-warstwowa

To tektura, która składa się z jednej warstwy pofalowanej i jednej warstwy płaskiej. Występuje w formie zwojów (rolek) lub w arkuszach. Używana jest do pakowania towarów nieforemnych m.in. szkła, mebli, materiałów budowlanych. Stosuje się ją również do kaszerowania.

Tektura 3-warstwowa

Składa się z dwóch warstw płaskich oraz warstwy pofalowanej. Produkowana i dostarczana jest do klientów w formie arkuszy. Wykonuje się z niej opakowania klapowe i fasonowe.

Tektura 5-warstwowa

Tektura składa się z trzech warstw płaskich oraz z dwóch warstw pofalowanych. Produkowana i dostarczana jest w formie arkuszy. Wytwarza się z niej pudła klapowe i fasonowe o wysokiej wytrzymałości. Tektura powstaje z połączenia dwóch różnych fal, np.: B+C, B+E, C+E, E+E .

Tektura 7-warstwowa

Tektura 7-warstwowa składa się z czterech warstw płaskich oraz z trzech warstw pofalowanych. Produkowana i dostarczana jest w formie arkuszy do wytwarzania pudeł klapowych czy oktabin o bardzo dużej wytrzymałości.

Głównymi parametrami tektury są m.in.:

Gramatura

Jest to masa arkusza tektury falistej o powierzchni równej 1 m2. Podawana jest w g/m2. Parametr ten jest jednym z podstawowych wielkości charakteryzujących wyroby papiernicze. Zakres tolerancji tektury może wynosić ± 5%. Rozpiętość gramatur tektur falistych jest bardzo duża. Zaczyna się od 180 g/m2 w przypadku tektury 2-warstwowej, przez 280-700 g/m2 dla tektury 3-warstwowej, 480-1450 g/m2 dla tektury 5-warstwowej i kończy na tekturze 7-warstwowej, która występuje najczęściej w gramaturach od 1000-2000 g/m2.

Odporność na zgniatanie krawędziowe (ECT)

Parametr ECT (Edgewise Crush Test) jest jedną z najważniejszych właściwości tektury falistej. Wyraża się go w kN/m. Test ten określa wytrzymałość tektury falistej przy nacisku na krawędź. Prostokątną próbkę (o wymiarach 100x25 mm, gdzie 100 mm w kierunku prostopadłym do fali a 25 mm w kierunku równoległym do fali) ustawia się pionowo w taki sposób, aby kierunek nacisku odpowiadał rzeczywistemu kierunkowi obciążenia w gotowym opakowaniu. Próbka jest ściskana do momentu wystąpienia odkształceń powodujących utratę wytrzymałości. Zakres tolerancji tego parametru wynosi ± 10%.

Odporność na zgniatanie płaskie (FCT)

Badanie FCT (Flat Crush Test) przeprowadza się na tekturze 2-warstwowej i 3-wastwowej. Nie przeprowadza się go dla tektur o większej ilości warstw. Badanie polega na umieszczeniu okrągłej próbki tektury na płasko pomiędzy płytami ściskającymi. Nacisk zwiększa się do momentu wystąpienia odkształcenia fali. Wyniki podawane są w kiloPascalach (kPa). Zakres tolerancji tego parametru wynosi ± 10%.

Wytrzymałość na przepuklenie

W teście tym badana jest maksymalna wytrzymałość pojedynczego arkusza papieru lub tektury na nacisk działający prostopadle do jego powierzchni. Oznaczenie odporności na przepuklenie polega na działaniu równomiernie wzrastającego nacisku na jedną stronę powierzchni próbki i określeniu wartości, przy której próbka pęka. Wyniki podawane są w kiloPascalach (kPa).

Podczas transportu oraz magazynowania powierzchnie pudeł poddawane są różnorakim naciskom, zarówno wewnętrznym, ze strony zapakowanych produktów, jak i zewnętrznym. Im większa odporność na przepuklenie tektury użytej do produkcji opakowania, tym mniejsza możliwość uszkodzenia pudła i zapakowanych produktów.

Odporność na przebicie (PET)

Badanie polega na pomiarze energii wymaganej do całkowitego przebicia próbki tektury głowicą, która powinna być ostrosłupem z trójkątem prostokątnym w podstawie. Metodę tą stosuje się do wszystkich rodzajów tektur. Próbki do badania nie powinny być mniejsze niż 175x175 mm. Wytrzymałość na przebicie wyraża się w (J). Zakres tolerancji tego parametru wynosi ± 10%.

Absorbcja wody wg metody COBB

Metoda Cobba pozwala określić podatność papieru lub tektury na wchłanianie wody. Próbka poddawana jest działaniu wody przez ustalony okres (od 30-1800 sek.). Przed i po doświadczeniu próbka jest dokładnie wyważona. Wzrost masy służy do wyznaczenia poziomu wchłaniania. Jednostka pomiaru - Cobb - określa ilość wody wchłoniętej przez 1m2 badanego papieru lub tektury w określonym czasie. Najczęściej określa się maksymalną dopuszczalną wartość tego parametru. Mieści się zazwyczaj w przedziale 30-60 gramów na 1m2.

Poziom wchłanialności wody jest bardzo ważnym parametrem. Woda (wilgoć) znacznie osłabiają wytrzymałość papieru, a tym samym tworzonych z niego opakowań. Ocenia się, że przy 1% wzroście zawartości wilgoci tektura falista traci do 10% swej wytrzymałości. Wilgoć powoduje również odkształcenia tektury. Źródłem wilgoci może być sam produkt, np. świeża żywność lub otoczenie, w którym funkcjonują opakowania.

Sztywność zginania tektury oznaczana metodą 4-punktową

Pomiar określa moment siły oporu na jednostkę szerokości, jaki wykazuje tektura falista przy zgniataniu w granicach odkształcenia sprężystego. Sztywność zgniatania, oznaczana metodą 4-punktową, wyraża się w Niutonometrach [Nm], jest to jedna z nielicznych metod pozwalająca stwierdzić ubytek parametrów wytrzymałościowych tektury wskutek procesów przetwórczych. Zakres tolerancji dla tego parametru wynosi ± 10%.

Wilgotność

Wilgotność w tekturze oznacza się jako stosunek ubytku masy badanej próbki po wysuszeniu do masy próbki w momencie pobrania, zwykle wyrażona w %.

Wygięcie tektury falistej (płaskość leżenia)

Wygięcie arkusza definiowane jest jako stosunek wysokości wygięcia arkusza tektury H do długości arkusza L. Wyraża się w %. Nie powinno przekraczać 4%.

Wygięcie tektury falistej

«powrót